ผึ้ง พา อาศัย : ภาวิณี ไชยภาค

“ อาหาร จริงๆมันต้อง ให้สารอาหาร ที่มีคุณค่าต่อร่างกาย แล้วถ้ากินเข้าไป
ร่างกายเราต้องสมบูรณ์แข็งแรงพร้อมใช้ชีวิต ในแต่ละวันได้แบบที่มีชีวา”

ทำความรู้จักกับการเป็น “นัก” อื่นๆของ ประสิทธิ์ชัย หนูนวล

“หากท่านไม่ยอมยกเลิกสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหินอันดามัน เราจะอดอาหารจนชีวิตตายไป”
ช่วงหนึ่งของแถลงการณ์ประท้วงอารยะขัดขืน หนึ่งในภาพจำของ
ประสิทธิ์ชัย หนูนวล คือนักเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อมชาวพัทลุง ที่พากลุ่มคน มาเรียกร้องเพื่อให้ยุติ โรงไฟฟ้าถ่านหินที่กระบี่-เทพา ที่ได้รับชัยชนะในที่สุด นั้นหมายถึงการยุติการสร้างโรงงานไฟฟ้าถ่านหินได้ ด้วยเหตุนี้  ชัย หรือ ประสิทธิ์ชัย หนูนวล  ภาพลักษณ์ ของเขาจึงยังคง เป็น นักประท้วง นักเคลื่อนไหว เรื่องสิ่งแวดล้อม ถ้าอย่างนั้น เมื่อ โครงการโรงไฟฟ้า ยุติแล้ว พี่ชัยทำอะไรต่อ นั่นคือคำถามที่อาจะเกิดขึ้นว่าวันๆคนเหล่านี้เขาทำอะไร หรือ จะมานั่งอดข้าวประท้วงแค่เรื่องโรงไฟฟ้าถ่านหินไปเพื่ออะไร  เมื่อเราอยากรู้จักมากกว่าการเป็นนักประท้วง บทสนทนาเหล่านี้จึงเกิดขึ้น เพื่อค้นหาความเป็นนักทั้งหลายของชายผู้นี้

สำนึกรู้ผ่านมายาคติหลังม่านน้ำเงิน

ทั้งหมดเริ่มต้นมาจากการเดินทางมาเรียนหนังสือ อย่างที่ข้าพเจ้าบอกลูกชายก่อนที่จะหิ้วกระเป๋าออกจากบ้านตอนเช้ามืดในเดือนกุมภาพันธ์ 2556 สามจังหวัดชายแดนภาคใต้เป็นจุดหมายปลายทางของการเรียนรู้

ความหวังของลำห้วย

เสียงสะท้อนผ่านคำสนทนากับชาวบ้านยังเป็นประจักษ์พยานอีกอย่างหนึ่งว่า ไม่ใช่เฉพาะคนภายนอกเท่านั้นที่ลืมเลือนเรื่องการปนเปื้อนตะกั่ว คนที่นี่ก็เริ่มชาชิน ความทรงจำร่วมเลือนหาย ความสำคัญเรื่องของปากท้อง

การเดินทางสู่ผืนแผ่นดินอีสาน เรียนรู้วัฒนธรรม ตามรอยประวัติศาสตร์ ถอดรหัสการเมือง

ในวันปฐมนิเทศได้รับฟังเรื่องราวของการก่อเกิด คศน. เห็นความมุ่งมั่นและความตั้งใจของผู้ใหญ่ในบ้านเมืองที่พยายามสร้างสิ่งดีๆ ให้กับบ้านเมืองนี้ เห็นพลังในการอยู่ร่วมกันของ คศน.รุ่นพี่

สิ่งที่ได้จากโรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา

ผมเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยที่ยุ่งเกี่ยวกับการศึกษา การได้มีโอกาสไปเยี่ยมและพูดคุยกับอาจารย์วิเชียร ทำให้ได้เรียนรู้ว่า ปัญหาของระบบการศึกษาไทยไม่ว่าจะเป็นการศึกษาระดับประถมไปจนถึงระดับมหาวิทยาลัย

“เล่าจากอีสาน”

หมายคืนแรกของเราคือ สุคะโต วัดที่หลวงพ่อคำเขียนดูแลมาตั้งแต่ยังเป็นพระหนุ่ม ฉันเคยเข้าใกล้สุคะโตมากที่สุดก็เพียงทางตัวหนังสือของพระอาจารย์ไพศาล วิศาโล และคุณกำพล ทองบุญนุ่มเท่านั้น

“สมบูรณ์แบบ”

“หมอ คนไข้ไม่มีญาติเฝ้านะ จะให้แอดมิทเหรอ” พยาบาลหน้าห้องตรวจผลักประตูเข้ามาพร้อมคิ้วที่ขมวดมุ่นหลังเห็นลายมือฉันในเวชระเบียน
กติกาของโรงพยาบาลมีอยู่ว่า หากคนไข้ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

1 2 3 4