สำนึกรู้ผ่านมายาคติหลังม่านน้ำเงิน

ทั้งหมดเริ่มต้นมาจากการเดินทางมาเรียนหนังสือ อย่างที่ข้าพเจ้าบอกลูกชายก่อนที่จะหิ้วกระเป๋าออกจากบ้านตอนเช้ามืดในเดือนกุมภาพันธ์ 2556 สามจังหวัดชายแดนภาคใต้เป็นจุดหมายปลายทางของการเรียนรู้

ความหวังของลำห้วย

เสียงสะท้อนผ่านคำสนทนากับชาวบ้านยังเป็นประจักษ์พยานอีกอย่างหนึ่งว่า ไม่ใช่เฉพาะคนภายนอกเท่านั้นที่ลืมเลือนเรื่องการปนเปื้อนตะกั่ว คนที่นี่ก็เริ่มชาชิน ความทรงจำร่วมเลือนหาย ความสำคัญเรื่องของปากท้อง

การเดินทางสู่ผืนแผ่นดินอีสาน เรียนรู้วัฒนธรรม ตามรอยประวัติศาสตร์ ถอดรหัสการเมือง

ในวันปฐมนิเทศได้รับฟังเรื่องราวของการก่อเกิด คศน. เห็นความมุ่งมั่นและความตั้งใจของผู้ใหญ่ในบ้านเมืองที่พยายามสร้างสิ่งดีๆ ให้กับบ้านเมืองนี้ เห็นพลังในการอยู่ร่วมกันของ คศน.รุ่นพี่

สิ่งที่ได้จากโรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา

ผมเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยที่ยุ่งเกี่ยวกับการศึกษา การได้มีโอกาสไปเยี่ยมและพูดคุยกับอาจารย์วิเชียร ทำให้ได้เรียนรู้ว่า ปัญหาของระบบการศึกษาไทยไม่ว่าจะเป็นการศึกษาระดับประถมไปจนถึงระดับมหาวิทยาลัย

“เล่าจากอีสาน”

หมายคืนแรกของเราคือ สุคะโต วัดที่หลวงพ่อคำเขียนดูแลมาตั้งแต่ยังเป็นพระหนุ่ม ฉันเคยเข้าใกล้สุคะโตมากที่สุดก็เพียงทางตัวหนังสือของพระอาจารย์ไพศาล วิศาโล และคุณกำพล ทองบุญนุ่มเท่านั้น

“สมบูรณ์แบบ”

“หมอ คนไข้ไม่มีญาติเฝ้านะ จะให้แอดมิทเหรอ” พยาบาลหน้าห้องตรวจผลักประตูเข้ามาพร้อมคิ้วที่ขมวดมุ่นหลังเห็นลายมือฉันในเวชระเบียน
กติกาของโรงพยาบาลมีอยู่ว่า หากคนไข้ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

นับ 0 ถึง 10

0 คือ ชื่อของ Core Module แรกที่พวกเรา คศน.3 ได้เรียนรู้และสัมผัส ”Orienting the map, Orienting the mind” ซึ่งไม่เคยมีมาก่อนใน สองรุ่นแรก ปรับเข็มทิศ แผนที่ชีวิตการทำงาน และปรับจิต ของพวกเราทุกคน

“สุดยอด Core Module และสุดยอดครูที่ทุ่มเท”

“มอบแด่ครู ผู้ให้ มาตลอด มอบแด่ครู ผู้คลอด Core Module ด้วยซาบซึ้ง ประทับใจ ในท่านครู ครูผู้รู้ ครูผู้เร่ง เมล็ดพันธ์ หว่านความคิด ให้ศิษย์

1 2 3