The Television War : สงครามโทรทัศน์

The Television War :  สงครามโทรทัศน์

อัญญาอร พานิชพึ่งรัถ  ผู้เรียบเรียง

สงครามเวียดนามถูกเรียกว่าเป็นสงครามโทรทัศน์เนื่องจากได้นำความหวาดกลัวของสงครามมายังบ้านเรือนของคนอเมริกันอย่างที่ไม่เคยมีมากก่อน รายงานข่าวมีอิทธิพลต่อความเข้าใจในสงครามของคนอเมริกัน ตอนแรกนักหนังสือพิมพ์อเมริกันที่ทำงานในเวียดนามสนับสนุนสงคราม พวกเขารายงานสถานการณ์ทางการทหารแต่ไม่รายงานการดิ้นรนอย่างยาวนานของเวียดนามต่อกฎเกณฑ์ของต่างชาติ  เมื่อความขัดแย้งเพิ่มสูงขึ้น  รัฐบาลสหรัฐอเมริกาแสร้งทำเหมือนทุกอย่างเป็นไปด้วยดี จากนั้นนักหนังสือพิมพ์ผู้มีอิทธิพล เช่น วอลเตอร์ (Walter)  ครอนไคท์ (Cronkite) เรียกร้องให้มีการยุติสงครามและการเจรจาเพื่อสันติ ขณะนี้สำนักข่าวเวียดนามเหนือพยายามโน้มน้าวชาวโลกให้ต่อต้านสงคราม

ในเอกสารสงครามโทรทัศน์ ได้นำเอารูปภาพต่างๆ มานำเสนอพร้อมอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับรูปภาพนั้นๆ ตัวอย่างเช่น

ผู้สื่อข่าวชื่อ นีล ชีแฮน (Neil Sheehan) รายงานข่าวเกี่ยวกับการขัดแย้งในเวียดนามปี 1963 เขาทำงานครั้งแรกให้ ยูนิเต็ด เพรส อินเตอร์เนชั่นแนล (United Press International=UPI) เขาคือผู้ที่เปิดเผยว่ารัฐบาลโกหกเกี่ยวกับสงคราม

โจเซฟ กัลโลเวย์ (Joseph Galloway) แห่งสำนักข่าว PUI เขาจะต่อสู้อยู่เคียงข้างกองทัพที่เขาทำข่าวอยู่ กัลโลเวย์ เคยได้รับรางวัลเหรียญบรอนซ์สตาร์สดุดีการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บจากสงคราม

ผู้บัญชาการทหารจะให้อิสระกับนักข่าวในการเข้าสัมภาษณ์ทหารแต่เนื้อหาที่ทหารจะให้สัมภาษณ์ได้นั้น จะเป็นเฉพาะเนื้อหาที่ได้เลือกไว้แล้ว

ช่างภาพรุ่นเยาว์ โล มาน ฮุง (Lo Manh Hung) วัย 12 ปี เป็นช่างภาพสงครามตั้งแต่อายุ 10 ปี โดยทำงานกับพ่อที่เป็นอดีตช่างภาพผู้สื่อข่าว ฮุง จะสวมหมวกที่เขียนว่า ผู้สื่อข่าวทั้งภาษาอังกฤษและภาษาเวียดนามเพื่อป้องกันอันตราย

 

ทหารในหน่วยงานที่ 9 อ่านหนังสือพิมพ์รายวันของกองทัพ “Star and Stripes” ซึ่งบอกเล่าภารกิจของทางการทหารและการประท้วงสงคราม หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ได้รับการยอมรับจากทหารว่ารายงานเรื่องที่เขาอยากรู้เกี่ยวกับสงครามและการเมือง

นายพล ทราน แวน ทรา (Tran Van Tra) แห่งเวียดกงจัดการแถลงข่าวที่ด้านหน้าแนวรบซึ่งมีลักษณะเหมือนอเมริกาและเวียดนามใต้ โดยให้ข้อมูลที่จำกัดในเรื่องสงคราม ในยุคนั้นหนังสือพิมพ์เป็นแหล่งข่าวที่สำคัญของเวียดนามเหนือ เนื่องจากโครงข่ายโทรทัศน์มาเริ่มในปี 1970

ในปี 1967 การประชุมที่เพนตากอน (Pentagon Conference) โรเบิรต์ แมกนามารา (Robert Mc Namara) เลขาธิการกระทรวงกลาโหมตอบคำถามนักข่าวเกี่ยวกับสงคราม รัฐบาลมักให้ข้อมูลที่เกินความจริงและไม่ตรงกับข้อเท็จจริง ผู้สื่อข่าวส่วนใหญ่จึงไม่เชื่อข้อมูลของรัฐบาล

 

ในปี 1971 อดีตสมาชิกดานีล แอลเบิรก์ (Daniel Ellsberge)แห่งเพนตากอน ได้ให้เอกสารลับเกี่ยวกับการโกหกของรัฐบาลเรื่องสงครามแก่หนังสือพิมพ์ New York Time โดย นีล ชีแฮน (Neil Sheehan) และผู้สื่อข่าวคนอื่นๆ นำเรื่องเอกสารลับไปรายงานข่าวอยู่หลายตอนเรื่อง “The Pentagon Papers” ทำให้ชาวอเมริกันส่วนมากเชื่อว่าควรหยุดการทำสงคราม

 

บัตรผ่านของผู้สื่อข่าวสงคราม